ရခိုင်ပြည်နယ် နှင့် ဧရာတီတိုင်းဒေသကြီး ကဲ့သို့ သော ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းဒေသများတွင် ဆားငန်ဓာတ်လွန်ကဲသည့် မြေဆီလွှာပြဿနာများ ကို နှစ်စဉ်ရင်ဆိုင်နေရသည်။
ဆားငန်ဒဏ်သည် စပါးပင်၏ ကြီးထွားမှုအဆင့်တိုင်းတွင် သက်ရောက်မှုရှိသော်လည်း မိုးရာသီနှင့် နွေရာသီအလိုက် ဖြစ်ပေါ်ပုံတို့ မှာ သိသိသာသာ ကွာခြားမှုရှိကြသည်။
နိုဝင်ဘာလ မှ မေလအတွင်း (နွေရာသီ) သည် မိုးနည်းပြီး ခြောက်သွေ့သောကြောင့် မြစ်ချောင်း များအတွင်း သို့ ပင်လယ်ရေငန်တိုးဝင်နိုင်သည့် အန္တရာယ် ပိုမိုကြီးမားပါသည်။
ထိုရာသီတွင် ရေငွေ့ပျံမှု ကြောင့် မြေအောက်ရှိ ဆားဓာတ်များ မြေမျက်နှာပြင်သို့ တက်လာပြီး ဆားခဲများအဖြစ် ကပ်ကျန် နေတတ်သဖြင့် နွေစပါးအတွက် အန္တရာယ်ပိုများပါသည်။
နွေစပါးစိုက်ပျိုးရာတွင် အထူးဂရုစိုက်ရမည့် အချက်များ
နွေစပါးစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ရေငန်ဝင်ရောက်မှု အန္တရာယ်ကြီးမားသည့်အတွက် အဓိက အချက် ၅ ချက်ကို လိုက်နာ သင့်သည်။
၁၊
ရေငန်မတိုးဝင်မီ ဇန်နဝါရီလကုန်ပိုင်းတွင် ရိတ်သိမ်းနိုင်ရန်အတွက် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်းပိုင်းတွင် အပြီးစိုက်ပျိုးသင့်ပါသည်။
၂၊
မျိုးရွေးချယ်ရာတွင် ရက် (၉၀) မှ (၁၀၀) ဝန်းကျင်သာရှိသော သက်တမ်းအလွန်တိုသည့် မျိုးများကို ရွေးချယ်ရမည်။
၃၊ရေချိုသွင်းယူရခြင်းသည် နွေစပါးစိုက်ပျိုးရာအတွက် အဓိက သော့ချက်ဖြစ်သည့်အတွက် ရေငန်ဝင်ရောက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်သည့် လဆန်း/လဆုတ် (၈) ရက် ပတ်ဝန်းကျင် “ရေသေရက်” များတွင် မြစ်ရေတင်၍ ရေချိုသွင်းယူခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။
၄၊
ထို့အပြင် စိုက်ပျိုးကာလတစ်လျှောက်တွင် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေချိုကို (၅) လက်မခန့် အမြဲလှောင်ထားခြင်းဖြင့် ဆားငန်ဒဏ်ကို သက်သာ စေနိုင်ပါသည်။
၅၊
ရေငန်တား တာတမံများ ကို တည်ဆောက်ခြင်းကလည်း ရေငန်ဝင်ရောက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး ရေချိုကိုပါ သိုလှောင်ထားစေနိုင်ပါသည်။
စပါးပင်များသည် အရွက်တစ်ရွက်၊ နှစ်ရွက်ထွက်ရှိသည့် ပျိုးပင်ငယ်အဆင့် နှင့် အနှံထွက်ချိန်နှင့် ပန်းပွင့်ချိန် အဆင့်များ ၌ ဆားငန်ဒဏ်ကို လုံးဝမခံနိုင်ပါ။
အဆိုပါကာလများတွင် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေချိုအလုံအလောက် မရရှိပါက အပင်များ ညှိုးနွမ်းခြင်း၊ ပင်ပွားနှုန်းနည်းခြင်းနှင့် အထွက်နှုန်း သိသိသာသာ လျော့ကျခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့်အတွက် အထူးဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။
အထွီးဘုံ-လေးဝတီFM
